Wat een pakkende titel hè mensen! Poe hee. Het is al lang geleden dat ik een blog heb geschreven, mede doordat ik het even ontzettend druk had met allerlei projecten die voorbij kwamen zoeven vlak voor mijn vakantie. Nu heb ik ineens even tijd om weer eens een blog te schrijven. Ik heb getwijfeld of ik duurzaamheid wel wilde aansnijden, omdat ik natuurlijk een illustrator ben en wat ga ik dan ineens lopen zwetsen over groen leven? Maar het is zo’n groot onderdeel van mijn leven en ik vind het fijn om het even van me af te kunnen typen. En eigenlijk zegt Bladergoud al wel heel erg dat ik hou van blaadjes, die meestal ook best groen zijn. Dus voilà: een nieuwe categorie op de blog. Groen!

Nu heeft duurzaamheid natuurlijk ontzettend veel kanten en komt het overal in terug. Dat ga ik natuurlijk niet allemaal in één blogpost eruit gooien, dus laat ik eerst eens beginnen met mezelf.
Iedereen die mij regelmatig ziet, weet dat ik altijd make-up op heb tijdens openbare gelegenheden. Ik ben begonnen met het dragen van make-up toen ik ongeveer tien jaar was. Terwijl ik dit typ realiseer ik me dat dat dus al bijna 15 jaar is, wow! Mijn moeder leerde ons om onze ogen mooi op te maken. Die had liever dat áls we make-up wilden dragen, we het maar beter goed konden doen. Hier ben ik het helemaal mee eens, desondanks heb ik even een awkward periode gehad op mijn 14e toen ik ineens zwarte oogschaduw ging dragen, met zwarte nagellak.  Door de jaren heen heb ik heel wat mascararollers, foundationsponsjes en oogschaduw versleten, laat staan alle wattenschijfjes die er doorheen zijn gegaan om het er allemaal weer af te halen. Make-up maakt dat ik me veilig voel. Ik vind het heerlijk om me op te tutten en te kijken welke kleuren het beste passen bij mijn ogen. Alle oneffenheden kunnen prachtig weggewerkt worden en mascara heeft een magische uitwerking op mijn lichte wimpers. Er is zo vaak aan mij gevraagd: ‘zijn dat je echte wimpers?’ en ik vond dat altijd een groot compliment.

‘T is alleen een klein beetje balen dat mijn wimpers er niet zo uit zien zonder mascara. Dat mijn ogen veel kleiner lijken zonder de juiste oogschaduw en dat mijn poriën gigantisch lijken zonder foundation. Dat ik echt een bleekscheet ben zonder rouge en dat mijn voorhoofd glimt zonder poeder. En dat ik dit op deze manier zo typ laat al wel zien dat er iets mis zit in de manier waarop ik naar mezelf kijk. De laatste tijd doe ik eigenlijk bijna geen make-up meer op als ik doordeweeks alleen naar mijn werk hoef te fietsen. Mijn huid reageert vaak na twee volle dagen make-up heel geïrriteerd en dan moet ik ook echt wel even een dag zonder. Maar het is zo erg met mij gesteld dat ik echt niet even nog een boodschapje in de supermarkt doe met mijn blotebillen gezicht. Ik fiets een halfuurtje van studio naar huis en dan hoop ik van harte dat ik geen bekenden tegenkom. Nu duw ik die gedachten altijd een beetje weg, het voelt stom om een 25-jarige jonge vrouw te zijn die ‘onzeker’ is en zich wil ‘verschuilen achter een masker’. Maar dat is precies wat ik doe als ik make-up op heb. Het werd echt even pijnlijk confronterend toen ik laatst op de fiets zat. Ik was opgelucht  toen ik een zonnebril op kon zetten, zodat mensen mijn ogen niet zagen zonder make-up. Ik durfde toen pas de ongemakkelijk- en kwetsbaarheid te benoemen die ik voel als ik geen laagje op mijn hoofd heb.

Als ik later, als ik groot ben, misschien een dochter heb, wil ik absoluut niet dat zij er net zo over denkt als ik. Natuurlijk vind ik haar dan prachtig en wil ik niet dat ze onzeker is over zichzelf. Maar hoe kan ik dat tegen haar zeggen als ik niet 100% tevreden ben over mezelf? Het ironische is dat ik hier twee jaar geleden een boek over heb geschreven, voor moeders en dochters. Tijdens al die uren die hierin hebben gezeten, heb ik nooit bedacht hoe deze stof op mijzelf toepasbaar is.

 

Bladergoud Illustratie Vormgeving

Ik weet na het schrijven van dit boek dondersgoed hoe erg meisjes worden beïnvloed door het zelfbeeld van hun moeder (en ook de vrouwen om hen heen natuurlijk). Nu staan kiddo’s nog lang niet op mijn planning en tegen de tijd dat ze 10 jaar is en make-up wil gaan dragen zijn we al weer een heel leven verder. Maar ik denk dat het ook nog best lang gaat duren totdat ik dit met mezelf heb uitgevochten.

Bovenstaande struggles gaan over mentale duurzaamheid, maar dan is er natuurlijk ook nog duurzaamheid wat betreft je gezondheid en de gezondheid van deze wereld. Make-up is een vicieuze cirkel eigenlijk. Ik heb een oneffen, glimmende huid, dus ik smeer er een heleboel op, om te voorkomen dat iemand het ziet, wat er weer voor zorgt dat mijn huid alleen maar extra viezig wordt. Ik koop allemaal duurzame, biologische reinigingsproducten, maar ondertussen kwak ik elke ochtend goedkope foundation op mijn gezicht (‘want echt goede foundation is te duur hoor’) en smeer ik dat uit met kwasten die ik elke week zou moeten schoonmaken maar eigenlijk nog nooit heb gedaan. Tot een paar maanden geleden had ik er eigenlijk niet over nagedacht wat een troep er allemaal in zit. Natuurlijk, ik wist dat het mijn huid kon irriteren, maar deze naïeve ziel dacht niet echt verder. Ik las wel her en der (zeggen mensen dat nog?) dat er hormonen en parabenen in konden zitten. Maar goed, wat zijn parabenen? Wist ik veel (en nog steeds niet), maar ik kocht maar gewoon flesjes waar ‘hypoallergeen’ en ‘zonder parabenen’ opstond. Opgelost! Maar het gaat veel verder dan dat.

Ik heb het boek ‘Dit is een goede gids‘ van Marieke Eyskoot gekocht. (De grootste aanrader ooit, als je graag je leven wilt verduurzamen, niet zo goed weet hoe en wat en geen zin hebt in een wijzend vingertje). Daarin staat dat er in veel gangbare make-up zelfs stoffen zitten die in verband worden gebracht met kanker, hormoonverstoringen en allergieën. Dit trekt allemaal lekker langzaam je huid in, elke dag. In veel verzorgingsproducten zit zelfs (micro)plastic, wat weer wordt weggespoeld door het riool en in vissen en vogels terecht komt (en in jezelf natuurlijk). Ik had nooooit gedacht dat ik zo’n duurzame miep zou worden die dit belangrijk zou vinden, maar het kwaad is al geschied. En dat laat alleen maar zien hoe je eigenlijk gepusht wordt door media en je omgeving om mee te doen hieraan, anders ben je zo’n geitenwollensokken typje. Hoe vaak ik wel niet ‘O ben je ziek?’ gehoord heb als ik geen make-up op had. Niet dat ik daarna in een hoekje ging zitten huilen, maar die opmerkingen neem je toch onbewust mee.

Waarschijnlijk heeft iedereen wel meegekregen dat Alicia Keys al twee jaar geen make-up meer draagt (heel soms zet ze haar wenkbrauwen iets aan) en dat is allemaal begonnen na dit artikel. Ze zorgt (of eigenlijk haar non-make-up artist haha, hadden we die allemaal maar) goed voor haar huid en laat die op een natuurlijke manier stralen. Nu denk ik heel snel: ‘maarja, zij is ook gewoon al heel mooi van zichzelf’. Sommige mensen zijn gewoon natural beauty’s. Maar wie heeft bepaald wat een beauty is? Mensen zonder make-up zijn simpelweg anders dan je gewend bent.

Nadat ik deze week naar een podcast heb geluisterd van The Liturgists over Body Image, dacht ik: er moet rigoureus iets veranderen. IK GA NOOIT MEER MAKE-UP OP DOEN (ja, ik ben zo iemand die zich dan volledig ergens instort en dan daarna weer terugkrabbelt omdat dat niet heel realistisch is). Oké, toch niet, laat ik eerst eens starten met een vakantie zonder make-up. Volgende week ga ik twee weken door Scandinavië rijden en wat boeit het die natuurmensen nou hoe ik eruit zie? Dus ik neem alleen een mascara mee en dwing mezelf geen zwarte spinnenpoten van mijn wimpers te maken, twee laagjes is genoeg.
Nu ben ik er stiekem al mee begonnen en was ik even vergeten dat ik de komende dagen allemaal sociale verplichtingen heb (vanavond bbq, morgen een afsluiting van mijn jongerenwerk in de kerk en zondag de kerk zelf). Maar ik vond het ook slappe hap als ik nu ineens wel make-up doe omdat ik nu eenmaal had bedacht dat ik alleen op vakantie zonder zou zijn. Vandaag heb ik alleen wat mascara op en ik zei vanochtend nog tegen mijn echtgenoot dat ik vind dat ik eruit zie als een bleke crackjunkie. Waarschijnlijk ga ik dat nog vele vele dagen zeggen. Ach, let’s get it out of the system!

Dus om een heel lang emo verhaal kort te maken, wat ik eigenlijk voor elkaar wil krijgen is:

  • dat mijn huid er gezonder uit gaat zien van zichzelf en dat ik me daar niet meer onzeker over hoef te voelen
  • minder afval heb door minder wattenschijfjes
  • dat ik er van geniet om soms make-up op te doen omdat ik het leuk vind, niet omdat het moet
  • dat ik zonder schaamte mezelf kan laten zien en naar mezelf kan kijken
  • extra lang in bed kan blijven liggen want het scheelt toch zo weer 20 minuten in de ochtend

Dus als je een bleek meisje ziet fietsen in een gele regenjas; zwaai effekes. Je went er vanzelf wel aan (dit zeg ik voornamelijk tegen mezelf).

P.s. ik ben trouwens totaal niet volledig anti-make-up! Voor mij is dit nu een mooie uitdaging en ik zal het zeker nog wel eens gebruiken want ik vind het ook gewoon heel leuk om op te doen. Maar er moet een mindshift komen bij mij en ik ben benieuwd wat dit me gaat brengen. Ik zal jullie op de hoogte houden!

 

 

Laat een berichtje achter:

Comments (4)

  1. Mooi geschreven en leuk dat je met deze dingen bezig bent!

    Ik weet zeker dat al die mensen eerder denken “Wat tof dat zij geen make-up op heeft en zichzelf durft te laten zien!” in plaats van “Hé, een bleke crackjunkie!”

    (Ik draag al jaren geen make-up meer. Er is me sindsdien wel eens gevraagd of ik werd geslagen, omdat ik onder mijn ogen best wel blauw zie. Tja…)

    1. Dankjewel Debora, haha super lief! Het is echt een gevalletje ‘dat zit tussen de oren’, want het was ook niemand echt opgevallen haha. Heerlijk! Had ik jaren eerder moeten doen. Wat goed dat jij al veel eerder bent gestopt. En ach ja, sommige mensen haha..

  2. Lieve Joëlle,
    Je bent een prachtige vrouw!!!
    Mooi dat je hier nu bewust mee bezig bent, om helemaal jezelf te mogen zijn, zonder “masker”.
    Toen ik een paar jaar geleden ben gestopt met het verven van mijn haar, terwijl het al heeeel grijs is, voelde ik mezelf er soms oud uit zien. Mensen reageerden daar heel verschillend op. In het begin had dat invloed op me. Maar nu ben ik trots op wie ik ben en hoe ik eruit zie. Dit ben ik.
    Ik vind het een hele goede stap van je. Hou vol! Over een tijdje is het gewoon.

    1. Ah wat lief Sonja, dankjewel! Het is inderdaad soms nog even wennen en negatieve gedachten bewust stopzetten, maar het is ook nu al zo fijn! Dankjewel en geniet nog even van jullie vakantie. Liefs!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *